MERCK MANUAL MEDISCH HANDBOEK
Tips voor betere resultaten
ABCDEFGHI
JKLMNOPQR
STUVWXYZ

Sectie

Hoofdstuk

Onderwerp

Cocaïne

Cocaïne heeft effecten die vergelijkbaar zijn met die van amfetaminen, maar is een veel krachtiger stimulerend middel. Het kan oraal worden ingenomen, als poeder door de neus worden ingeademd (gesnoven) of worden gespoten, gewoonlijk rechtstreeks in een ader (mainlining). Gekookt met natriumbicarbonaat wordt cocaïne omgezet in een zuivere vorm (crack) die dan kan worden gerookt. Crack werkt bijna even snel als intraveneus geïnjecteerde cocaïne.

Symptomen en complicaties

Geïnhaleerde of intraveneus geïnjecteerde cocaïne verschaft een gevoel van hyperalertheid, euforie en grote macht. Omdat de effecten van cocaïne slechts ongeveer 30 minuten duren, neemt de gebruiker meerdere doses achter elkaar. Door cocaïne stijgt ook de bloeddruk en de hartslag en vernauwen de bloedvaten zich. Deze effecten kunnen een hartinfarct veroorzaken, zelfs bij gezonde, jonge sportlieden. Andere gevolgen zijn obstipatie, darmbeschadiging, hevige nervositeit, het gevoel dat er bewegende beestjes onder de huid zitten (wat het teken is van mogelijke zenuwbeschadiging), epileptische aanvallen, hallucinaties, slapeloosheid, paranoïde wanen en gewelddadig gedrag. Bij langdurige gebruik kan het neustussenschot beschadigd raken, waardoor zweren ontstaan die operatief moeten worden behandeld.

Vrouwen die tijdens hun cocaïneverslaving zwanger raken, hebben een grotere kans op een miskraam dan niet-verslaafden. Als de vrouw geen miskraam krijgt, kan het ongeboren kind schade ondervinden van de cocaïne die gemakkelijk van de bloedbaan van de moeder overgaat in zijn eigen bloedbaan. Een baby van een verslaafde moeder kan een abnormaal slaappatroon vertonen en een slechte coördinatie hebben (zie Middelengebruik tijdens de zwangerschap: Drugs). Kruipen, lopen en spraakontwikkeling kunnen vertraagd zijn. Dit kan echter ook het gevolg zijn van voedingsdeficiënties, slechte prenatale zorg en ander middelenmisbruik door de moeder.

Ontwenningsverschijnselen zijn onder andere buitengewone vermoeidheid en depressie, die tegengesteld zijn aan de effecten van het middel. Suïcidale neigingen treden op wanneer de verslaafde het drugsgebruik staakt. Na enkele dagen, wanneer de geestelijke en lichamelijke kracht is teruggekeerd, kan de verslaafde een zelfmoordpoging ondernemen.

Behandeling

Noodbehandeling. Cocaïne is een zeer kortwerkend middel, dus behandeling van onaangename reacties is meestal niet noodzakelijk. Op een afdeling voor spoedeisende hulp wordt de persoon nauwlettend geobserveerd om te zien of de levensbedreigende effecten afnemen. Er kunnen geneesmiddelen als bètablokkers worden toegediend om de bloeddruk of de hartslag te verlagen. Andere geneesmiddelen kunnen worden gegeven om epileptische aanvallen te stoppen. Zeer hoge koorts kan ook behandeling vereisen.

Ontwenning en reïntegratie. Ontwenning van langdurig cocaïnegebruik vereist nauwgezet toezicht omdat de persoon gedeprimeerd en suïcidaal kan worden. Opname in een ziekenhuis of ontwenningskliniek kan noodzakelijk zijn. De meest effectieve methode om cocaïnemisbruik te behandelen is psychotherapie. Soms worden de psychische stoornissen waaraan veel cocaïneverslaafden lijden, zoals depressie, met de daartoe geëigende medicijnen behandeld.

Laatste volledige inspectie/herziening februari 2003

Naar boven

Vorige: Angstremmers en slaapmiddelen

Volgende: Fencyclidine

Illustraties
Tabellen
Disclaimer