MERCK MANUAL MEDISCH HANDBOEK
Tips voor betere resultaten
ABCDEFGHI
JKLMNOPQR
STUVWXYZ

Sectie

Hoofdstuk

Onderwerp

Appendicitis

Appendicitis of blindedarmontsteking is ontsteking en infectie van het wormvormig aanhangsel van de blindedarm: de appendix.

De appendix is een vingervormige buis die uit de dikke darm steekt op de overgang met de dunne darm. De appendix heeft mogelijk een functie binnen het afweersysteem, maar is geen essentieel orgaan. (zie Biologie van het spijsverteringsstelsel:IntroductieIllustraties)

Blindedarmontsteking is een acute medische toestand die operatief ingrijpen vereist. Blindedarmontsteking komt zelden voor bij kinderen jonger dan één jaar, maar treedt vaker op naarmate kinderen ouder zijn en komt het meest voor bij jongeren.

Blindedarmontsteking lijkt te ontstaan wanneer de appendix afgesloten raakt door een infectie in het spijsverteringskanaal of elders in het lichaam. Minder vaak is afsluiting door harde ontlasting de oorzaak. Hoe dan ook, de appendix raakt geïnfecteerd. Als een geïnfecteerde appendix niet wordt opgemerkt en behandeld, kan deze perforeren of doorbreken, waardoor buiten de darm een infectiehaard ontstaat (abces) of de darminhoud in de buik loopt zodat buikvliesontsteking (peritonitis) ontstaat.

Symptomen en diagnose

Blindedarmontsteking veroorzaakt bijna altijd pijn. De pijn begint mogelijk midden in de buik, rond de navel, en verplaatst zich geleidelijk naar rechts onder in de buik. Kinderen jonger dan twee jaar kunnen hun pijnklachten meestal niet uiten en zijn daarom vaker prikkelbaar en lusteloos. Als de diagnose te laat wordt gesteld en de blindedarm al is geperforeerd en buikvliesontsteking is ontstaan, kunnen ze het bewustzijn gedeeltelijk of geheel verliezen. Bij oudere kinderen is de buikpijn soms diffuus in plaats van geconcentreerd rond de plaats van de blindedarm.

De diagnose ‘blindedarmontsteking' kan bij kinderen om een aantal redenen moeilijk te stellen zijn. Het kind kan gastro-enteritis, een Meckel-divertikel, invaginatie of de ziekte van Crohn hebben, die alle symptomen kunnen veroorzaken die lijken op die van blindedarmontsteking. Het is mogelijk dat het kind geen koorts of geen verhoogd aantal witte bloedcellen heeft, wat tekenen van infectie zijn. Ook is het mogelijk dat het kind om eten vraagt terwijl volwassenen met blindedarmontsteking eten meestal vermijden.

Een arts die blindedarmontsteking vermoedt, dient meestal intraveneus vocht toe in afwachting van de uitslag van het bloedonderzoek. De arts kan echoscopie of een CT-scan (computertomografie) laten uitvoeren om in de buik te kunnen kijken. Aan de hand van herhaald lichamelijk onderzoek kan een arts bepalen of de toestand verbetert of verslechtert en een beslissing nemen over de behandeling.

Behandeling

De beste behandeling bij blindedarmontsteking is verwijdering van de ontstoken appendix (appendectomie). Appendectomie is een vrij eenvoudige en veilige operatie, waarvoor een verblijf van twee tot drie dagen in het ziekenhuis nodig is. Als de appendix is geperforeerd, wordt deze verwijderd en wordt mogelijk de buik met vloeistof gespoeld. De arts geeft een aantal dagen antibiotica en kijkt of zich complicaties voordoen, zoals infectie en darmafsluiting. In ongeveer 10 tot 20% van de gevallen ontdekt de chirurg tijdens de operatie dat de blindedarm normaal is. Dit wordt niet als een medische vergissing gezien, omdat uitstel van de operatie bij vermoeden van blindedarmontsteking ernstige gevolgen heeft. Wanneer de appendix normaal blijkt te zijn, zoekt de chirurg in de buik naar een andere oorzaak van de pijn. Het is mogelijk dat de arts de normale appendix verwijdert opdat het kind nooit blindedarmontsteking zal krijgen.

Laatste volledige inspectie/herziening februari 2003

Naar boven

Vorige: Introductie

Volgende: Gastro-enteritis

Illustraties
Tabellen
Disclaimer